Pero i think, that night, gusto nalang nyang maghiwalay kame ng okay. its been 2 weeks, at hindi pa kame ulet nagkikita. And its been 4 or 5 days na hindi kame naguusap by any means.

I guess he’s too tired to fix everything. He’s too busy with his own life now, at wala akong puwang doon. I know, he’s happy. Wala naman talagang nawala sa kanya. Nawalan sya ng dagdag responsibilidad, and i think, mas gusto nya  yun.

Ako? i dunno. Flat. Healing, every single day. Every day din kasi, pagkagising ko, nakakalungkot yung kalagayan ko. Nakakaawa ako. Iiyak, just to let it out. And iisipin, na sya nga, hindi nya ako naaalala. I doubt he feels sadness nung nawala ako. NO text, NO messages. He doesn’t care anymore.

but one thing is for sure, maybe he’s out in my life. Maybe im frustrated with him now, but definitely he is not a mistake. I’ve never been that happy. And now, im back to being flat, or rather unhappy state.

when you’re dreaming with a broken heart, the waking up really sucks. you had it right john mayer!

i know, he’s not reading this. he doesn’t even know my site address. He’s not that interested .

july 26, 2010 10:56pm

Salamat din sa lahat. .wag mo sana ako kalimutan. .mamimiss kita. .ayoko nito pero alam kong nhhrapan ka na. .wag ka sana mawawala. .

Tonight, the story of black and red reached its ending.

Nung sinimulan ko yung blog na toh, inisip ko, gagawa ako ng blog para nandito lahat, para hindi ko malilimutan lahat ng nangyari o mangyayari sa amin. That was 2 years ago. And now, the story ended.

Malungkot na ako. When i told him na i want to be happy and end this relationship, he sent me that message. He never argued to fight for this one. Siguro kasi, pagod na din sya. He never told me na “gagawan ko ng paraan para maging masaya ka”.. He just let go of me. Siguro ganon talaga sya. He respects me so much na ayaw nalang nyang palakihin pa. Baka naisip nya na madisappoint ako.

Two years of happiness. Siguro sabi ni God, tama na yan nak, okay na yan.

Wala ng red and black. Nasa past nalang sila. Na before, they existed. There was a time na they loved each other so much that they believed that love has no definition of right and wrong. Na everything will fall into places. That to live in a world full of hopes and dreams would be enough.

Alam ko sa simula palang, darating din kame sa ganito. The ending. Pero i never thought na ganito lang kabilis. Oo, ako nagsimula nito. Pero he never stopped me. Hindi nya ako pinigilan. He also just gave up.

Kung gano kabilis nangyari ang lahat, ganun din kabilis nawala ang lahat. Ngayon, di pa ako umiiyak. Hindi pa nagsisink in. Hindi ko pa nararamdaman lahat.

to black,

salamat sa 2 years na magkasama tayo. Hindi madali para sayo, pero sana alam mo na hindi din madali para sa akin. Gusto ko lang maging masaya. Kaya siguro binitawan mo na rin ako, kasi alam mong hindi mo na ako kayang pasayahin. Alam ko nanaman, dati pa, na darating tayo sa puntong toh. Na darating tayo sa puntong gising na tayo, na alam nateng mali to. Na hindi lang iba nasasaktan naten, kundi pati sarili naten.

Im gonna miss you bigtime. Ill miss the coffee time, yung harutan, yung paghawak sa kilikili, eurotrip, isaw trip, yosi, kwentuhan, ikaw. Mamimiss kita.

I will never be the same. Hindi na ako yung dati. I hope someday, maintindihan ko kung bakit ka dumaan, kung bakit tayo nagkaganito. Sana maintindihan ko.

Im hoping, someday, sasaya din ako. Makikita ko din yung para sa akin. Someone na sasabihing mahal nya ako, na sakanya ako at akin LANG sya (hindi akin DIN sya).

Be happy black.

always,

red

Hanggang friday black, pero sa nangyayari ngayon, mukang hindi na maayos. Bahala na ako. Pero depende pa rin lahat sa kilos mo.

Hindi na ata maayos, kasi hindi naman naten inaayos. Bahala na.

I have 4 days to decide. Ngayon, konti nalang.. magiging 100% na ang desisyon ko na ayaw ko na talaga.

sabi ko, “Lord, make me strong. Strong enough to finally say NO.”

umiyak ako nun. kasi alam kong mahina ako. Sobrang hirap nito.

Dumating ka na… almost half a day na nakalipas. Thoughts were running through my mind., “good thing, di nya ako naalala.”, “shit, di na talaga nya ako naalala..”, “sabi nya nung paalis sya, ako una nyang pupuntahan.. tangna, promises!”

then at around 5pm..

“Red..”

txt mo.. nagisip ako ng magandang reply..

“black..”

wala.. payak naman yung usapan.. ako lang nagtatanong. at ayoko na ng ganun.

nagalit ako sayo, kasi kahit nagtxt ka, feeling mo, nagawa mo na yung part mo.. Nagawa mo ng maalaala ako..pero hindi.. nagtxt ka lang.. ganun ka-simple.

Wala ka pa ring pinagbago.  Wala ka pa ring pakialam, and as long as you’re okay, you think, everything is okay.. pero hindi.

i am not okay. and its all because of you.

wag kang babalik pagkatapos, hahawakan mo ule ang kamay ko.. hahalikan ako, yayakapin ako.

Hindi pwedeng babalik ka lang tapos kagaya pa rin ng dati. Kasi pag ganun, napakaselfish mo.

Wag ganun.. Hindi ka ganun kaswerte para maging lusot sa lahat. Hindi mo alam kung gano ako kamiserable samantalang ikaw, masaya ka dyan. Hindi pwedeng pabor sayo ang lahat. Hindi pwedeng pagbigyan na lang ang lahat.

Hindi ko kayang habangbuhay na paulit ulit nalang. Na ikaw masaya, at ako miserable.

Sabi mo nga, you never lied to me, and i should not act as if you tricked me into this. Kaya inisip ko ang lahat.

YOU ARE SELFISH.

oras na para sarili ko naman isipin ko ngayon. pagod na akong maging option.

nakakapagod kang mahalin.

muka ba akong masaya? muka ba akong kuntento? muka ba akong wala ng mahihiling pa? muka ba akong may gana sa  buhay? muka ba akong excited sa bagong bukas?

HINDI.

kasi lahat ng nangyari sa atin, ay parang lason. unti unti akong sinisira. wala akong trabaho, kinalimutan ako ng mga kaibigan ko. Hindi na ako masaya.

Kahit isang pangako, wala kang tinupad. At hindi na ako umaasa sa kahit na anong pangako mo pa. Dehado ako. At nakakalungkot isipin na wala kang gagawin para dun, kaya dapat ako na gumawa ng paraan para di ako madehado.

Tama na ang pagikot ng mundo ko sayo. Humabol ka kung gusto mo sa mundo ko. Pero hindi ko na gagawin ang mga bagay na hindi mo din gagawin para sa akin.

Hindi na ako maniniwala na may magmamahal pa sa akin. At hindi ako naniniwala na mahal mo ako. Kasi kung mahal mo ako, bakit ganito tayo ngayon.

Hindi na ako maniniwala sa kahit na anong pangako mo. Tapos na ang lahat kung san ikaw lang lagi ang masaya. Ngayon, oras naman para maging masaya ako. Tama na!

Sobrang sakit na. At alam ko, kahit na may magagawa ka sa nararamdaman ko, hindi mo gagawin.

Tapos na ang panahon na sayo lang lahat. Oras na para ako naman ang sumaya. Na for once, ako naman. Yung  nararamdaman ko naman yung iisipin ko. Masyado ka ng selfish. Oras na para ako naman.

Nabura yung dating red. Iba na ako ngayon. At lahat ng ito ay dahil sayo.

and you know what, its been 2 years since this scene:

june 26,2008. After lunch. parking lot.
me: ano na sinasabi mo kagabi?!
you:sinabi ko sayo kanina, bumitaw ka ng tingin.
me: hahahaha. o game.. sabihin mo ulet!
you: mahal kita!
me: bakit?! mahal din naman kita ah!!

two years after that incident, nandito ako sa harap ng computer, at gustong gusto pa ring isagaw sa buong mundo, na meron pa ring tayo.

pero alam kong di pwede, kaya dito nalang muna.. dalawang taon na tol since nun.. dalawang taon na tayong magkasama at nagkikilanlan. Parang napakabilis. At sa totoo lang, hanggang ngayon, di pa rin ako makapaniwala.

Andame ng nangyari sa atin, merong nahuli ng pulis, ng mmda, kumain ng isaw, tumambay sa kapihan, sumayaw sa kotse, kumanta sa kotse at marami pang iba. May away, tampuhan, lambingan at harutan.

Its been two years. taena tol, mas matagal pa tayo kesa sa unang boyfriend ko. panalo. Im soo proud of you. Last year, you were the one who was trying to push me out of your life. This year, i think, ako yung gumawa nun. Lage kitang inaaway.. and sometimes, i really thought, after those harsh words na sinabi ko na bibitiw ka na.. pero hindi. You always accept kung ano sasabihin ko, at isang linya lang sasabihin mo, “hindi ako bibitaw. .” Nakakatunaw. Nakakaiyak.

Hindi ko pa rin maimagine kung pano tayo naging ganito. Nakakagulat, na isang tulad ko, magugustuhan mo. At isang gagong tulad mo ang mamahalin ko. Pero tulad ng magagandang story, tragic ang story naten. Alam naten na sa bandang huli, hindi naman talaga tayo para sa isa’t isa. Sana tayo nalang, pero syempre, alam ko, di mo ako pipiliin over her. alam ko.

pero maraming maraming salamat sa pagaalaga sa akin. for spending time with me, for sharing your dreams and frustrations. salamat at napili mo ako para magpakilala ka.. salamat at shinare mo sa akin ang pagkatao mo. Salamat sa dalawang taon na may red at black, na merong ako at ikaw.. na kahit papano, merong TAYO.

Kung someday, makayanan mo na na sabihin sa akin na sya na talaga ang pinili mo, ill be happy for you. Masakit pero i dont have any right. I had this two wonderful years with you, and im hoping madadagdagan pa yun.. ng marami pang taon. Salamat black for everything. For making me feel special and loved. For making me believe that i am worth something. for making me believe in myself. Salamat!

whenever i see black and red, tayo naiisip ko. CRV, pulis, yosi, kape, siopao, kowloon, isaw, jack’s loft, lighter na itim na may gold, sinehan, parking lot, ulan, araw, mcdo, brother’s burger, teriyaki boy, trinoma, topman, stick house, powerbooks at pula at itim.. isa lang naiisip ko, tayo.

salamat black for the two years, alam ko, you dont care. Ndi naman talga official na naging tayo nung june 26, 2008.. pero for me, special yung date na toh,, kasi this changed my life..

i love you black..

ill be forever your red.. always.

ahmm… may black and red pa rin..

pero ndi natuloy yung beach namen ng feb.. anong petsa na.. abril na…

flat lang kame.. away dito, away doon. selos ako dito, NR sya doon.

okay naman kame.. kinikilala ang bawat isa. may bago pa rin akong natutuklasan sa kanya.. kaya nakakatuwa.

pero…

ndi ko alam kung may taning na kameng dalawa.. inihahanda ko na kasi ang sarili ko na at the end of this year, pupunta na sya doon sa kung saan nandun ang tunay na nagmamay-ari sa kanya.. ewan.

Sa totoo lang, minsan naiisip ko kung pano kung someday maging kame talaga.. yung tipong meet the family. yung tipong pwedeng magholding hands sa mall.. hindi kapag kame lang magkasama.. yung tipong pwedeng maging sweet sa harap ng barkada ko at barkada nya.. masaya siguro.. pero lately, ayoko ng ientertain yung ganong ideas.. gusto ko nalang isiping malapit na kame matapos.. para mas sulit everyday.. para masaya everyday..

ndi na nga siguro magiging kame. ndi ako naniniwala na someday, everything will fall into its places and we will live happily ever after.. ndi naman toh fairy tales.

basta ang alam ko. mahal ko sya. mahal nya ako ngayon. nothing else matters. magmahal man sya sa susunod na panahon.. mahal nya ako ngayon.

dame nateng napagdaanan ngaung 2009. Na actually big events sa ating dalawa.

january: hmm… wala naman talaga masyadong nangyari neto. maliban sa lage tayong nagaaway dahil kay voldemort. hahaha

feb: we spent the valentines day sa paausan ng sasakyan kasi nasiraan ka. sabi mo dati pupunta tayong UP fair. Hindi naman tayo natuloy. this year kaya??

march: haay. mga make ups.. malungkot to for me kasi lage tayong magkahiway neto. iniiwasan mo ako neto eh.. hehe

april to july ang pinakamasaya kasi lage tayong magkasama.. hehehe.. review at syempre ang board exam naten di ba? wuhoo..

september: pinakamabagal kong buwan. pumunta ka sa kanya. haay. malungkot ako nun.

october: di pa rin tayo nagtagpo kasi may sakit ka.

nov: busy ka sa pinsan mo.. minsan nasisingit mo ako. ehehe.. my birthday celeb! hehe.. natuwa ako.

december: buti nabawi naten yung mga di naten pagkikita. hehehe..

ndi ko na ikukwento in details lahat syempre kasi parang inulit ko lang ang blog ko.

pero may sasabihin ako… yung usap naten nung dec 29, yun ang pinakamaaus na usap naten. sinagot mo ang mga tanong ko kahit di ko tinatanong. mas naliwanagan ako.. hehehe

magulo tayo. ang gulo gulo naten. pero masaya ako kung asan tayo ngayon. sana ikaw din. mabilis ang 2009 ko.. kasi kasama kita. sana makasama pa rin kita sa kahabaan ng 2010. im really looking forward this year. sobra. more fun and more adventures. more laugh and more love.

(its been 1 year and 6 months since the parking lot incident. and im really thankful na nangyari yun. Na naging matapang ako para sabihin sayo nararamdaman ko, at ibully ka na sabihing mahal mo ako. hahaha.)

again, thank you black for making my 2009 worth remembering. i love you! i really do..

always and forever,

red

i love you.. always and forever..

-red

P.S.

i love you!